Doświadczenie codzienności posiada przedziwną dynamikę. Z jednej strony, to co powszednie, oswojone i znane jest poniekąd tylko tłem dla impulsów życia. Z drugiej zaś, to w (oraz z) codzienności tkamy naszą osobową egzystencje. Rzeczy familiarne bądź rutynowe — poprzez swoistą przeźroczystość — są łatwe do zignorowania, a tym samym, pominięcia ich milczącej wagi.
Wystawa jest próbą naświetlenia pewnej osobliwej kondycji człowieka oraz nadaniu jej wymiaru egzystencjalnego. Kotlicki za przedmiot swoich malarskich rozważań obiera stan odosobnienia, moment ciszy i bezruchu, w którym dany człowiek jest tylko sam ze sobą. Ów stan przeciwstawiony zostaje wygodnemu (i niejako bezwolnemu) automatyzmowi kolektywnych decyzji, jaki charakteryzuje działanie w grupie, społeczności czy plemieniu. Obrazy, przy całej swojej przedmiotowej różnorodności, odmiennych kształtach i cieniach, odsłaniają przed nami poszczególnych ludzi w stanie niejakiego zawieszenia, niemożności. Daje się to raczej odczuć, aniżeli uchwycić precyzyjnie słowami. Kotlicki portretuje bogaty wachlarz sytuacji zawahania, dyskomfortu i poczucia wykorzenieniu. Bez oparcia w zbiorowości, nawet tej najmniejszej, człowiek-jednostka jest skazany na podejmowanie decyzji. I to jedynie na własny rachunek.
Kurator: Adam Jaśkiewicz


